Leptospirose 4 januari 2007

Op de intensive care ligt meneer C. aangesloten aan slangen en infusen. Zijn bloed loopt door een kunstnier, zijn longen zijn overgenomen door een machine en zo ligt hij, knalgeel, in zijn bed. Vechtend tegen een beest dat te klein is om te zien, maar groot genoeg om je doodziek te maken.

Kanker 28 december 2006

Twee weken interne geneeskunde, afdeling A6; oncologie. Oudere dames en heren, geplaagd door die verschrikkelijke “K”-ziekte die je van binnenuit langzaam uitholt. Er liggen patienten die uitkijken naar het einde, mensen die aan het einde van een langdurig ziekbed zijn. Mensen die niet meer te genezen zijn, die met zo’n goed mogelijke pijnbestrijding een zo draaglijk mogelijk levenseinde willen krijgen.

Maar er zijn ook jonge mensen opgenomen. Een vrouw van 47, moeder van drie kinderen en gepassioneerd kleuterleidster, tot dat ene moment. Het is nu ruim drie maanden geleden, maar de tijd lijkt met haar aan de haal te zijn gegaan. Ze lijkt in niets meer op de vrouw die drie maanden terug weliswaar ziek, maar toch krachtig binnen kwam in het ziekenhuis. Terugdenkend aan die middag lijkt het alsof er inmiddels 50 jaren voorbij zijn gegaan. Ik zie een jonge vrouw, die al haar hoop verloren heeft. Haar kanker is in een vergevorderd stadium en zit in haar longen, lever, botten en hersenen. Ze heeft net gehoord dat ze niet meer te behandelen is. Haar kinderen weten dit nog niet en de onvermijdelijke boodschap die verteld moet worden hangt als een donkere wolk boven haar bed. Ik loop over de gang en kijk in het voorbijgaan naar binnen en mijn blik kruist de hare. De lichtblauwe ogen lijken donkerzwart en klampen mij vast. Ze lijkt te vragen of ze niet droomt. Dat deze hele dag nooit echt gebeurd is en ze morgen wakker wordt in haar eigen bed, in plaats van op de zaal van dit ziekenhuis. Maar de realiteit is vandaag harder dan in kan bevatten en ik kan haar vragende blik niet beantwoorden. 

Bezoekuur 22 december 2006

Het is 16:30 en langzaam druppelt de afdeling vol met bezoekers. Zoons, dochters, kleinkinderen komen langs bij hun zieke ouders, opa’s en oma’s. Niet iedereen krijgt bezoek vandaag. Mevrouw de Vries ligt alweer vier weken op de longafdeling en hoopt elke avond dat haar dochter langskomt. Maar vanavond is ze er niet, weer niet. Waarom weet ik niet, maar blijkbaar is de moeder minder belangrijk voor de dochter dan andersom.

‘De generaal’ 15 december 2006

Net als alle andere co-assistenten begin ik ook op de afdeling Interne Geneeskunde aan mijn carriere als co-assistent. Na vier jaar dikke studieboeken, tentamens en oefenen op simulatiepatienten is het tijd om de praktijk in te gaan. Die praktijk start vandaag bij de interne; veel zieke, oude mensen, het ruikt hier echt naar ziekenhuis!

Ik wordt ontvangen door ‘de generaal’!!! Een internist van bijna 2 meter lang, hoekig hoofd, grote felle ogen, norse blik, kort geknipt haar. Discussie lijkt niet mogelijk, dit is de baas! Als co-assistent luister je en geef je antwoord als de doktoren je iets vragen. Verder loop je niet in de weg en stel je geen domme vragen. Dat zijn de eerste indrukken die bij mij opkomen als ik ‘de Generaal’ voor het eerst zie. Ik besluit hem zoveel mogelijk te ontlopen en rustig mijn gang te gaan als hij uit de beurt is.

En zo ga ik aan de slag en ren van nieuwe indruk naar nieuwe indruk in deze eerste weken als ‘jonge dokter’!!! Van 8:00 tot 22;00 in een continue flow van nieuwe indrukken. Bespreking, overdracht, visite, onderwijs, lunch, prikken; het gaat maar door en er is geen moment om even rustig stil te staan en alles binnen te laten komen, te verwerken en te plaatsen. De ene indruk is nog vers in je geheugen en de andere nieuwe prikkel staat alweer klaar.