De vrouw perst met alle kracht en ineens schiet de baby over het kleinste punt heen en komt met een rotgang op de wereld. Ik heb de baby niet goed vast en laat hem door mijn gladde handschoen glippen. Gelukkig staat Saskia achter me en die vangt de baby op! Een prachtige dame is geboren, een passionele start van een nieuw leven!
Persen en puffen 8 juli 2008
Het is 3:15 als ik wakker wordt gebeld door een van de verpleegkundigen; op verloskamer 5 (VK5) is mevrouw K. op stoom aan het komen. Ik gooi een plens koud water door mijn gezicht, veeg de slaap uit mijn ogen, trek mijn witte broek aan en storm de kamer uit. Lopend door de stille en donkere gangen van het ziekenhuis in de nacht, trek ik mijn jas aan en strijk mijn haren voor zover mogelijk in model. De adrenaline begint mijn vermoeidheid alweer te verdrijven. Het is de 4e van 7 nachten dienst bij de afdeling gynaecologie. Samen met Saskia mag ik een week lang elke nacht de afdeling ‘bewaken’.
Saskia is 5e-jaars opleidingsassistent, wat betekent dat ze over een jaar klaar is met de opleiding en dan dus gynaecoloog is. Ik ben blij met haar ervaring in de nachten en leer veel. Doordat ze in vijf jaar voor vele hete vuren heeft gestaan, raakt ze niet snel van streek. Dat straalt rust en vertrouwen uit naar de ‘patiënten’ en ook voor mij geeft dit rust. Tijdens de rustige uren in de nacht kijken we naar de herhaling van de Tour-de-France en naar studio Sportzomer met Mart Smeets! Tussendoor vertelt ze verhalen over haar begintijd als assistent. Net na haar co-schappen, vers uit de boeken en groen als een blaadje startte ze als assistent bij de gynaecologie. Na een inwerkperiode van vier weken was het tijd om de eerste diensten te gaan doen. Dat betekent zelfstandig bevallingen doen, zonder supervisie van een gynaecoloog. Enerzijds spannend en stoer, maar tegelijk ook eng en zenuwslopend, omdat ze voor haar gevoel nog niet maximaal getraind was in het ‘doen’ van bevallingen.
Een andere co-assistent had de week voor mij dienst en liep een week mee met zo’n net-afgestudeerde-basisarts, een jonge vrouw met nauwelijks meer ervaring dan wij als co-assistent. Het was voor deze assistent de 1e nachtweek en de spanning droop van haar lichaamstaal af. ’s Ochtends als ik het ziekenhuis weer binnenkwam, zag ik bij de ochtendoverdracht een uitgebluste assistent. Haar ogen hielden het midden tussen onmacht, vermoeidheid, angst en onzekerheid. Ik neem het haar niet kwalijk, heb vooral medelijden met haar. Het systeem is nu eenmaal zo, dat de ‘arts-assistent’ de nachtdienst doet en dat ‘de baas’ slecht komt in geval van nood of bij twijfel. En deze jonge assistente is niet degene die dit systeem gaat veranderen.
Inmiddels spring ik de laatste treden af, geef een knal op de knop die de klapdeuren opent, en loop de afdeling “Verloskunde” op. In de gang kom ik Saskia tegen en samen lopen we, nog ligt hijgend richting VK5. Voor de deur haal ik nog even diep adem, strijk voor het laatst mijn jas recht, en dan stappen we samen de deur door…
Comments Off
