Zondagmiddag 31 december 2006, de laatste uren van het jaar tikken weg en ik zit in de trein van Amsterdam naar Nijmegen. Tijd om de balans op te maken, weg te dromen en vooruit te kijken.
Mijn co-schappen zijn begonnen, alweer bijna drie maanden ben ik een slaaf van mijn wekker. Uiteraard de wekker van mijn mobiele telefoon, want het is 2006, en wie gebruikt er dan nog een ouderwetse wekker? Niemand toch? En dus ook ik niet, want we gaan vooruit en ik ga mee. Mijn blik dwaalt naar buiten en mijn gedachten gaan terug naar vorige week.
Een vrouw in het ziekenhuis, 104 jaren oud, lijkt uit een ander leven, een andere wereld, een andere tijd. Als ze verteld over de eerste vliegtuigen op Schiphol, het dansen in de straten en de paard-en-wagens langs de grachten, komt er een glimlach op haar mond en dansen haar ogen van plezier! Indrukken uit haar jeugd, blijvende herinneringen die nu nog even krachtig zijn als toen. Het voelt alsof haar wereld echter was dan de onze, dieper ging dan dat wij nu gaan. En dat haar herinneringen daarom zo sterk verankerd zitten, dat ze ruim tachtig jaar later nog zo’n vreugde oproepen. Ik probeer me voor te stellen wat ik mij in 2086, tachtig jaar vanaf nu, nog zal herinneren van het afgelopen jaar. Zijn mijn emoties net zo puur als die van haar toen ze jong was? Ik vraag het me af.
De vooruitgang lijkt sneller te gaan dan onze evolutie kan bijbenen. Nieuwe indrukken, ontwikkelingen en emoties volgen elkaar in zo’n snel tempo op dat ik het niet meer bij kan houden. Voordat ik een prikkel heb verwerkt, staan de volgende drie alweer in de rij te dringen. Hierdoor worden we gedwongen tot vluchtige indrukken; kortstondig geluk, tijdelijk verdriet, snelle emoties. Wat op dit moment gebeurd, is het volgende moment alweer voorbij. En dat de dingen voorbijgaan is niet eens het ergste, maar dat we vergeten is veel erger. Als de dagen voorbijgaan zonder dat ze een blijvende indruk achterlaten, kunnen ze net zo goed niet plaatsvinden.
En zo vraag ik me af wat blijft van 2006 en wat we weer vergeten? Hebben we ons niet met zijn allen vreselijk opgewonden over een Nederlands gifschip dat zijn afval loost in Afrika? Hebben we niet met zijn allen de nachtelijke debatten over ijzeren Rita Verdonk gevolgd? En hebben we niet vier weken lang in elke krant en op elke tv-zender ‘onze’ politici aan het woord gezien?
O, wat was het allemaal belangrijk, wat schaamden we ons diep, en wat waren we het allemaal met elkaar eens. Totdat de krant de oud-papierbak inging of de tv op stand-by. Dan zijn we alles weer vergeten. Als het erop aankomt interesseert het ons niets, veranderd het ons leven niet, en gaan we simpel door met onze eigen individuele vooruitgang.
Ik kijk uit het raam van de trein en zie een rij mensen voor een kraam oliebollen. Oud-Hollandsche, uiteraard met ‘sch’ geschreven voor het echt authentieke gevoel. Ik schat dat de achterste in de rij nog zo’n drie kwartier mag wachten voordat hij met zijn oud-Hollandsche bollen naar huis mag. We gaan vooruit, maar aan de andere kant staan we stil. Vijf-en-veertig minuten wel te verstaan, voor authenticiteit in een papieren zak! Kortdurend geluk, want met de laatste hap gaat ook het gevoel mee naar binnen. Om er morgen als één dampende massa weer uit te komen. En dan is het 2007 en mogen we weer een jaar lang rennen. Ik denk een laatste maal aan de oude dame en zie haar vredig in slaap vallen. Voor haar hoeft 2007 niet meer te komen…
