Twee weken interne geneeskunde, afdeling A6; oncologie. Oudere dames en heren, geplaagd door die verschrikkelijke “K”-ziekte die je van binnenuit langzaam uitholt. Er liggen patienten die uitkijken naar het einde, mensen die aan het einde van een langdurig ziekbed zijn. Mensen die niet meer te genezen zijn, die met zo’n goed mogelijke pijnbestrijding een zo draaglijk mogelijk levenseinde willen krijgen.
Maar er zijn ook jonge mensen opgenomen. Een vrouw van 47, moeder van drie kinderen en gepassioneerd kleuterleidster, tot dat ene moment. Het is nu ruim drie maanden geleden, maar de tijd lijkt met haar aan de haal te zijn gegaan. Ze lijkt in niets meer op de vrouw die drie maanden terug weliswaar ziek, maar toch krachtig binnen kwam in het ziekenhuis. Terugdenkend aan die middag lijkt het alsof er inmiddels 50 jaren voorbij zijn gegaan. Ik zie een jonge vrouw, die al haar hoop verloren heeft. Haar kanker is in een vergevorderd stadium en zit in haar longen, lever, botten en hersenen. Ze heeft net gehoord dat ze niet meer te behandelen is. Haar kinderen weten dit nog niet en de onvermijdelijke boodschap die verteld moet worden hangt als een donkere wolk boven haar bed. Ik loop over de gang en kijk in het voorbijgaan naar binnen en mijn blik kruist de hare. De lichtblauwe ogen lijken donkerzwart en klampen mij vast. Ze lijkt te vragen of ze niet droomt. Dat deze hele dag nooit echt gebeurd is en ze morgen wakker wordt in haar eigen bed, in plaats van op de zaal van dit ziekenhuis. Maar de realiteit is vandaag harder dan in kan bevatten en ik kan haar vragende blik niet beantwoorden.
